باورکن

باور کن اصلا دست من نيست
ديوانه وار ، اين دل تپيدن
چون عنکبوت بی صدايی
صد رشته ی الفت تنيدن

يا مادری گم کرده فرزند

آسیمه سر هر سو دویدن

تنها مگر آن لحظه آرام

چون جان در اغوشش کشیدن
باور نکن يک لحظه ، حتی

بی تو و بی يادت نشستن

بی تو نخواهد این دل من

بر زندگی امید بستن
هر شب شده کار من و دل

آهی ز عمق دل کشيدن

شبها همه در انتظارت

طعم گس دوری چشيدن
ای کاش بر چشم تر من

لطفت شبی مهمان من بود

رويای دیدارت ، نه در خواب

چون مرهمی درمان من بود