باورکن

باور کن اصلا دست من نيست
ديوانه وار ، اين دل تپيدن
چون عنکبوت بی صدايی
صد رشته ی الفت تنيدن

يا مادری گم کرده فرزند

آسیمه سر هر سو دویدن

تنها مگر آن لحظه آرام

چون جان در اغوشش کشیدن
باور نکن يک لحظه ، حتی

بی تو و بی يادت نشستن

بی تو نخواهد این دل من

بر زندگی امید بستن
هر شب شده کار من و دل

آهی ز عمق دل کشيدن

شبها همه در انتظارت

طعم گس دوری چشيدن
ای کاش بر چشم تر من

لطفت شبی مهمان من بود

رويای دیدارت ، نه در خواب

چون مرهمی درمان من بود

میثاق

ای کاش در انتهای راه ، ديوار نبود

بر دوش دل اين ، رنج گرانبار نبود

آن لحظه که عاقبت رسيديم به دوست

افسوس ، دگر ، فرصت ديدار نبود

ای کاش زمين ، زير قدم های پر از ترديدم

چون وهن سياه دره بيدار نبود

ای کاش که شوق دل فروکش می کرد

دل ، اين همه هرزه گرد و بيعار نبود

بار سبک هستی ما سخت نبود

گر ، دهر چنين ، پست و دغلکار نبود

يک عمر گذشت ، خفته بر بالش تر

ما بر سر ميثاق، ولی يار نبود...

همین بس است

همین بس است

____________

به جز غبار راه تونمانده هیچ بر نگاه من

و اشک های نا امیدی ام

تمام شب پس از تو می چکدبروی بالشم

ولی همین که باز با تو لحظه ای دلم تپید

و غنچه های التهابدر خران باغ زرد فلب من دمید

و سرخی شراب عشق روی گونه ام دوید

همین که روح خسته ام

به سال های کودکی ، دوباره با تو پر کشید

و قاصدک ، نفس زنان

به دست های خیس اضطراب من خزید

و این کهشب ترین شب از حضور تو ،

به ناگهان پر از ستاره شد

و ساکت فضای مرگبار خانه ی دلم

پر از ترنم ترانه ها

همین

برای من بس است
فلورا