شهاب من

_________________

تو آمدي ز آسمان، ز كهكشان
پر از ستاره شد جهان من، به ناگهان
نگاه خيس پر ستاره ام ، كشيده شد به آسمان
شهاب من

تو آمدي ز بي كران

لبم پراز ترانه وُ اطاق كوچك دلم

پر از نسيم و از بهار

پر از ترنم پرندگان و جويبار

شد ، از آن زمان
شهاب من.

ز دامن بلند در گذار تو
چه نور بر گرفته بود آسمان تار من
ولي چه زود رفتي وُ گذشتي از كنار من
بشد خزان به ناگهان بهار من
شهاب من

كنون دوباره باز بگذر از
شب سیاه آسمان زندگاني ام
دوباره هديه كن به من
طراوت و جواني ام
شهاب آسماني ام

نشان مرا، به دامن پر از ستاره ات
بخوان براي من ترانه ات
بگير دست عاشقم , ببر به سرزمين و خانه ات

بتاب نور و مژده و نويد
بر شب سياه بي ستاره ام
ببخش شادي و اميد. . . .
بر سكوت آشيانه ام
بدان كه بي تو چشم خيس من
چو روز هاي بچگي
هميشه از دريچه ي سياه چال بردگي
به انتظار بر دميدن ستاره اي
در آسمان زندگي
هميشه مانده منتظر ، به خيرگي به خير گي
شهاب من . . . . .
شهاب من . . . . .
شهاب من . . . . .